نظر یکی از عاشقان والیبال گنبد

یادش بخیر، فکر می کنید والیبالدوستان گنبدی چنین روزهایی را دوباره در سالن المپیک خواهند دید؟

چه روزهای پر افتخار و غرور انگیزی ...

شعارهای هاوش آسیایی...، ولاسکو یادت باشه قائمی باید باشه، هاوش اول بشی آخر بشی دوست داریم و ...

هر روز که هاوش تو گنبد بازی بود دغدغه همه این بود که زودتر به سالن بروند تا پشت دربهای بسته نمانند.

نگرانی مسئولین این بود که جواب تماشاگرانی که پشت درب می مانند را چه بدهند.

خلاصه همه دغدغه ها و نگرانی های شیرینی داشتند و با شروع بازی وای ...

چه جوی بود در سالن، شیپورهای آقا یوسف دوست داشتنی، پایکوبی های و سوتهای ممتد تماشاگران، حرکات مهیج شیر فرهاد، اسپکهای پتک مانند تجدا، موج مکزیکی، حلقه شادی صمیمانه بازیکنان در کنار تشویقهای تماشاگران خونگرمی که سر از پا نمی شناختند.

در آنروزها تماشاگران دغدغه ای نداشتند و برایشان روزهای بازی تیم هاوش (چه برد و چه باخت) جشنی بزرگ بود که آنرا با هیچ چیزی عوض نمی کردند.

آن تیم صمیمی و رویایی کجاست؟ آن تماشاگران ...

بازهم یادش بخیر چون غیر از این چیزی نمی توانیم بگوییم ...!

به امید سال بعد و هاوش آسیایی ...